کودتا نوشت

مردم از حضور طولانی یک سری چهره های سیاسی و ثابت در عرصه سیاست خسته شده اند و خواستار چهره های جدیدی هستند. شاید اگر در این زمان لیست گوران وارد عرصه نمی شد احزاب اسلام گرا می توانستند نفوذ زیادی کسب کنند. آن هم نه به این دلیل که مردم واقعاً به احزاب اسلامی بگروند، بلکه تنها به خاطر نیاز به چهره های جدید. احزاب اسلامی یعنی اتحاد اسلامی کردستان بیشترین میزان نفوذشان در اربیل و شهرهای اطراف است که در مقایسه با دو لیست کردستانی و گوران نمی توان به هیچ وجهی گفت که از نفوذ برخورداند.

مقدمه

فکر نوشتن این مقاله زمانی به ذهنم خطور کرد که بسیاری از دوستان از من پرسیدند که چرا اینگونه در مقابل دین جبهه­گیری می­کنم؟ چرا اندکی ملایم­تر برخورد نمی­کنم؟ از جمله انتقاداتی که ظاهری بسیار موجه هم دارد این است که یکی از دوستانم در یک گفتگوی رو در رو به نحوه سخن گفتنم در ذم دین، بیان کرد:

بیایید از منظر حل مسئله به این قضیه نگاه کنیم. دین یک معضل است و ما می­خواهیم این معضل را حل کنیم. حال اگر به مردم مستقیماً بگوییم که دین فلان و بهمان اشکال را دارد، آنها نمی­پذیرند. اما اگر مانند شخصی، مثلاً دکتر سروش، حرف بزنیم، آرام آرام نظر مردم عوض می­شود. اینگونه آنها احساس نمی­کنند که کسی دارد به آنها توهین می­کند، ما هم به هدف خود می­رسیم. از طرفی باید توجه داشته باشیم که این معضل یک شبه به وجود نیامده است، این معضل در طول سالیان متمادی شکل گرفته و باید در طول زمان هم حل شود. فکر نمی­کنی که این راه بهتر باشد؟

پاسخ من یک نه مؤکد است.

مقدمه

این مقاله را در پاسخ به کسانی می نویسم که می پندارند لیبرالیسم با فرهنگ و هویت ملی و اسلامی ایران سازگار نیست. مثلاً آقای احمدی نژاد از جمله افرادی است که لیبرالیسم را با هویت اسلامی ایران در تناقض می داند، و البته ایشان پا از این فراتر گذارده و معتقدند که لیبرالیسم به آخر خط رسیده است. در اینکه لیبرالیسم با هویت اسلامی سازگار نیست، بحثی ندارم؛ چون آن را واضح می دانم. اما در این مورد که لیبرالیسم با هویت ملی ما سازگاری ندارد جای بحث زیادی است. در آنچه که در پی می آید سعی دارم پاسخی به این نوع نظرات ابراز کنم.

مقدمه:

الف) شاید تعجب آور به نظر برسد که چرا اکنون در این موقعیت این مطلب نوشته می شود. مهمترین دلیل آن این است که من نظرات موجود در این مقاله را با دوستان زیادی در زمانی که این مناظرات در جریان بود در میان گذاشتم، اما این دوستانم به دو دلیل مرا از انتشار چنین نظراتی باز داشتند. بیشتر دوستانم و حتی همسرم این نظرات من را بدبینانه می دانستند و آنقدر برعلیه من جبهه گیری کردند

آیا جنبش مدنی مردم ایران یک جنبش دموکراسی خواه است؟ پاسخ من مثبت است. واضح است که خواسته مردمی که رأی خود را می طلبند، یک خواسته دموکراتیک است. یکی از قوی ترین و تأثیرگذارترین جنبشهای دموکراتیک مدنی در ایران، کمپین یک میلیون امضا بود. حمایت مردم از جریان اصلاحات در ایران هم یک جنبش دموکراتیک است. اما نباید در اهمیت آنها اغراق کرد.

کردها ملتی هستند که در نزد آنان ریشه یابی علت وجود یک مشکل، وجود آن مشکل را توجیه می کند،

همین و بس. دیگر شاهد تلاشی برای رفع آن نیستیم.

یکی از دوستانم یک روز که پول نداشت، چون حقوقش را هنوز دریافت نکرده بود، از بقالی سر کوچه خواست که جنس به نسیه ببرد. بقال هم که او را می شناخت قبول کرد. فردای آن روز هم گفت هنوز حقوقش نیامده و البته بدون مشکلی جنس به نسیه برد. بعد از مدت یک ماه حقوق دو ماهش را یکجا دریافت کرد، اما در متروی تهران جیبش را زدند و پولش رفت. با ناراحتی به نزد همان بقالی برگشت و بقالی دلش برای او سوخت و قبول کرد که مدتی دیگر هم نسیه جنس ببرد. اما بعد از یک ماه دیگر بقال سر کوچه جمله بسیار زیبایی به این دوست گفت. او گفت "ببین برادر، اینکه تو چرا پول نداری برای زن و بچه من نان نمی شود." این جمله آموزه بزرگی است. اینکه ما چرا مشکل داریم برای جهان پول و قدرت نمی شود.

تحلیل سرمقاله کیهان چاپ یکشنبه 14 تیر 1388

در این سرمقاله ادعاهایی چند مطرح شده است که تیتر وار آنها را ذکر می کنم:

"نتیجه انتخابات هر چه باشد، افزایش مشروعیت نظام سیاسی خواهد بود.

 "همین که یک نظام سیاسی امکان گردش قدرت از طریق رقابت میان گروه های مختلف و انتخاب مردم از میان آنها را فراهم می آورد، بر مشروعیت سیاسی خود افزوده است صرف نظر از اینکه کدام گروه رای بیاورد و قدرت را در دست بگیرد.

"نظام سیاسی همواره برنده انتخابات است

مقدمه:

در ابتدای کار لازم است که به یک اسطوره در مورد ماهیت لباس شخصیها و عناصر سرکوبگر در تمامی جنبشهای مدنی ایران اشاره کرده و آن را نقد کنم.

غالباً شایعاتی شنیده می شود که این عناصر سرکوبگر از آفریقا یا حزب الله لبنان به ایران آورده شده اند، اینکه آنها ایرانی نستند و از این قبیل شایعات. اینها اولاً عقلانی نیست و در ثانی اگر به دلیل رواج آنها توجه کنیم، خواهیم دید که ریشه گسترش این شایعات در کجا قرار دارد.